چهارفصل جان

چهارفصل جان نه فقط روایتی از عشق و ناپایداری زمان، بلکه کاوشی در معنای زندگی، موسیقی و مرگ است. در این رمان، عشق همچون موسیقی در زمان جاری می‌شود و مانند اسطوره‌ها، در برابر حقیقت‌های تلخ و ناگزیر انسانی، دوباره و چندباره به شکلی متفاوت ظهور می‌کند.
این اثر نگاهی عاشقانه به هنرهای موسیقی و شعر و داستان دارد. پدر، ادیب و موسیقی‌شناس است و کتاب شازده کوچولو و کنسرتوهای ویوالدی را تفسیر می‌کند.هر فصل از رمان، بازتاب یکی از کنسرتوهای ویوالدی است: چهار کنسرتوی چهارفصل، به همراه La Tempesta di Mare که آن را کولاک ترجمه کرده‌ام و Piacere که آن را آرامش نامیده‌ام.
پدر معتقد است هر جانی چهار فصل دارد سپس دچار تلاطم می‌شود تا به آرامش برسد و می‌گوید ویوالدی که چهار فصل سال را آهنگ نکرد، چهار فصل جان و زندگی را آهنگ ساخت.
پدر می‌گوید موسیقی یکی است. داستان یکی است، و چکامه هم یکی است. انسان‌ها تلاش می‌کنند در هر هنری به آن *یک* نزدیک شوند. داستان شازده‌کوچولو و کنسرتوهای ویوالدی و چکامه‌ی آزادکوه را نزدیک به آن *یکی* می‌داند. همچنین آزادکوه را همزاد ویوالدی می‌خواند که هر یک به زبان خود دیگری را تفسیر می‌کند.
چکامه‌ی آزادکوه نیز شش بخش دارد که متناظر با کنسرتوهای ویوالدی هستند اما موومان پایانی چکامه گم شده است که پدر در نهان می‌سرایدش و راوی بعد از مرگ پدر دفتر یادداشت‌اش را پیدا می‌کند که رویش نوشته است دفتر شازده کوچولو و پانوشت داده است به هیچ بهانه‌ای باز نشود مگر پس از مرگ من.