بوطیقای عشق رمانتیک در ویس و رامین و منظومه‌های عاشقانه

پایان‌نامه کامرون لیندلی کراس با عنوان «بوطیقای عشق رمانتیک» تحلیلی عمیق و از نظر نظری پیچیده از رمان کلاسیک فارسی «ویس و رامین» ارائه می‌دهد و نشان می‌دهد که این اثر فراتر از یک داستان عامیانه یا سرگرمی ساده است. کراس استدلال می‌کند که «ویس و رامین» رمانی ژانرساز است که عشق رمانتیک در آن بستری برای طرح پرسش‌های اخلاقی، سیاسی و هستی‌شناختی فراهم می‌کند و شخصیت‌ها و ساختار شاعرانه‌ی اثر را به‌طور هم‌زمان شکل می‌دهد. در مرکز تحلیل او، مفهوم عشق رمانتیک قرار دارد که از طریق سنت‌های فلسفی و ادبی گسترده، از منابع یونانی، عربی و فارسی میانه گرفته شده، به عنوان فرآیندی در نظر گرفته می‌شود که در آن خود، خود را در معشوق بازمی‌شناسد و این دیدگاه، ساختار شاعرانه ویس و رامین را شکل می‌دهد، جایی که صدای شخصیت‌ها منعکس‌کننده حالت‌های رقابتی خودخواهی و میل است. کراس توجه ویژه‌ای به نقش رامین به عنوان نوازنده دارد و نشان می‌دهد که او به جای پذیرش منفعلانه‌ی سرنوشت، از طریق آوازها و اظهارات غنایی خود مستقیما در روایت مداخله می‌کند. این ترانه‌ها نه تنها بیان احساسات او هستند بلکه روایت اصلی را به چالش می‌کشند و تنشی میان عاشقانه روایت‌شده و ذهنیت اجرایی رامین ایجاد می‌کنند. از سوی دیگر، کراس وفاداری، عفت و اخلاق جنسیتی را بررسی می‌کند و نشان می‌دهد که ویس حتی در مواجهه با عشق به رامین، تلاش می‌کند به قراردادهای وفاداری پایبند بماند.