رشت یک شهر و بیست داستان

چیزی که واضح و مبرهن است، پایان شهرها در ایران است! روندی که از اواسط دهه‌ی شصت قرن 1300 آغاز شد، آغاز یک پایان بود و چنان با سرعت و قدرت ویرانگری پیش رفت که می‌توان به یقین گفت، دیگر شهری در ایران وجود ندارد که نسبتی با تاریخ، چشم‌انداز، طبیعت و انسان داشته باشد! انبوه‌سازی بی حساب و کتاب و بدون در نظر گرفتن شرایط محیطی، تاریخی، اقلیمی و فرهنگی، بلایی بر سر شهر/ شهرها در ایران آورده که خانه‌ها و معابر و اماکن عمومی از بندر لنگه تا تهران، از بیرجند تا گیلانغرب، از شیراز تا رشت، یا از روی هم کپی شده‌اند یا درحال کپی شدنند! واقعیت ماجرا این است که نمی‌‎دانیم آیا راه و امیدی برایمان وجود دارد که خودمان و شهرهایمان را نجات دهیم، ولی خوب می‌دانیم اگر ادبیاتمان سکوت کند، اگر شهر و ایده و تصویرش را روایت نکند، قصه‌های شهرها را ننویسد، شهرها پیش از قطعیت مرگشان، خواهند مرد!