راه شیری حلزون

«من رفته بودم، زمانش را یادم هست، مکانش را نه. نه مقصد و نه حتی به درستی مبدا! یادم هست که فقط رفتم. نوعی تواری بود. از چه را می‌دانم، از که را نه. شاید از همه‌کس، از همه چیز، از مکان و زمان، به زمین از آسمان! رفته بودم با یک لوا پیراهن. تلاوار رفته بودم. عین فراری‌هایی که از آخرین مبدا به‌سوی هیچستان مقصود می‌دوند. من رفته بودم. جایی برای نبودن می‌خواستم. جایی برای نداشتن می‌خواستم.»