همیشه پسر

وقتی فرهاد وارد خانه می‌شود، تصویری متفاوت از چیزی که در ذهن داشته می‌بیند. باغچه دیگر مانند گذشته زنده نیست، فضای خانه رنگ فرسودگی گرفته و پدر و مادرش توان گذشته را برای اداره‌ی زندگی ندارند. میان این تغییرات، اتاقی در خانه وجود دارد که سال‌هاست بسته مانده و حضور آن مانند نشانه‌ای از یک اتفاق فراموش‌نشده در فضای خانواده احساس می‌شود. کنجکاوی فرهاد درباره‌ی این اتاق و رازهایی که ممکن است در آن پنهان باشد، مسیر داستان را پیش می‌برد. بهار کاتوزی با استفاده از این موقعیت، روایت را حول رابطه‌ی یک پسر با خانه، خانواده و خاطراتی می‌سازد که شاید همیشه آن‌طور که تصور می‌کرده نبوده‌اند.
رابطه‌ی میان فرهاد و والدینش تنها یک رابطه‌ی ساده‌ی خانوادگی نیست، بلکه مجموعه‌ای از فاصله‌ها، دلبستگی‌ها، احساس وظیفه و ناگفته‌هایی را در خود دارد. خانه در این رمان نقش مهمی پیدا می‌کند؛ مکانی که هم نشانه‌ی تعلق است و هم جایی برای روبه‌رو شدن با بخش‌هایی از زندگی که سال‌ها پنهان مانده‌اند. نویسنده با تکیه بر فضای وهم‌آلود و جزئیات روزمره، حس ناآرامی و انتظار را در طول روایت حفظ می‌کند و به جای تمرکز بر حادثه‌های پی‌درپی، تغییرات درونی شخصیت و تأثیر کشف‌های او را دنبال می‌کند.
«همیشه پسر» داستان بازگشت، مواجهه و کشف است؛ روایتی درباره‌ی پسری که تصور می‌کند از خانه و گذشته‌ی خود فاصله گرفته، اما دوباره به نقطه‌ای بازمی‌گردد که هویت و خاطراتش در آن شکل گرفته‌اند. بهار کاتوزی در این کتاب از فضای آشنای خانواده و خانه‌ی قدیمی استفاده می‌کند تا به موضوعاتی مانند زوال، حافظه، تنهایی و رازهای پنهان میان نزدیک‌ترین آدم‌ها بپردازد.