نفرین نوبهاران

یکی از ویژگی‌های مهم این رمان، تمرکز بر «بدن» به‌عنوان میدان اصلی قدرت است. براین‌اساس، بدن شخصیت‌ها بارهاوبارها دستخوش تحقیر، شکنجه یا محدودیت می‌شود و از این راه نویسنده نشان می‌دهد که سیاست و سلطه نه‌تنها در نهادهای بیرونی، بلکه در درونی‌ترین لایه‌های وجود انسان حضور دارند. این نگاه باعث می‌شود نفرت نوبهاران فراتر از یک داستان درباره‌ی جنگ یا خشونت باشد و به‌نوعی روایت فلسفی از وضعیت بشر در جهان معاصر تبدیل شود.
رمان نفرت نوبهاران از نظر سبک ادامه‌ای است بر سنت روایی بختیار علی در آثاری چون آخرین «انار دنیا» و «غروب پروانه». در این اثر روایتی چندلایه، ترکیب رئالیسم و استعاره، و لحن شاعرانه بخش جدایی‌ناپذیر کار بختیار علی است؛ درعین‌حال، نفرت نوبهاران تلخ‌تر و تیره‌تر از دیگر آثار این نویسنده است و بیش‌ازپیش بر پرسش‌های فلسفی درباره‌ی امکان رهایی از چرخه‌ی خشونت تمرکز دارد.
قلم بختیار علی در مقایسه با دیگر نویسندگان، هم‌ردیف با چهره‌هایی چون عبدالرحمن منیف و ژوسه ساراماگو قرار می‌گیرد. بختیار علی همچون منیف، ساختارهای قدرت در خاورمیانه را با جزئیات روایت می‌کند و همچون ساراماگو، از استعاره‌ها و تصاویر فراواقعی (سوررئالیستی) برای کاوش در سیاست و اخلاق بهره می‌برد. در نتیجه، نفرت نوبهاران نه‌تنها در سنت ادبیات کردی، بلکه در چشم‌انداز وسیع‌تر ادبیات جهان جایگاهی ویژه دارد و می‌تواند نظر علاقه‌مندان به این نویسنده را جلب کند. این رمان از دوازده داستان جداگانه تشکیل شده است و با روایتی از یک عکاس آغاز می‌شود که توجه ویژه‌ای به عکاسی از زنان دارد.