خداحافظ آنا گاوالدا

در رمان خداحافظ آنا گاوالدا، آساره، شخصیت اصلی داستان، با «سرهم کردن» ده‌ها نقل قول، نقاشی و قطعۀ موسیقی، که به مثابه ماهی‌هایی است که از اقیانوس فریادهای هنرمندان دیگر صید کرده، چهره‌ی ناهموار، نامتعارف، ناهمگون و ناقص زنی را می‌سازد که تصویر درونی خود اوست.
این رمان درباره‌ی رابطه‌ی خیالی آساره با ده‌ها نویسنده‌ی واقعی است و احضار روح آن‌ها به اتاقی محقر و دلگیر. درباره‌ی ارتباط عاطفی با شاهکارهای نقاشی، موسیقی و خویشاوند شدن با انسان‌های دیگر از طریق خواندن. درباره‌ی معجزه‌ی ادبیات در شکستن مرزها و محدودیت‌هاست، نامه‌ی بلند قدردانی و ستایش از دستاوردهای دیگران، دستاوردهایی که چهره‌ی درونی و حقیقی ما را می‌سازند.
در این اثر از حسادت، خیانت، تنهایی، فقر، روسپی‌گری و تن‌فروشی، شرم و سرافکندگی، طردشدگی، حقارت، تبعید، ترس، دلشکستگی و گم‌گشتگی انسان تنهای مدرن در اقیانوس شبکه‌های مجازی سخن به میان می‌آید و از آنچه هنر، با تمام پیکره‌ی ظریفش می‌تواند در مقابل این‌ها برای ما انجام دهد.