اگر نیچه بود چه می‌کرد؟

در نتیجه قالب هر بخش اینگونه است: پرسش (مشکل پیش آمده)، پاسخ (شامل پاسخ فیلسوف به آن) و پیشنهادات اجرایی (افزوده‌ی خود نویسنده به آن بخش برای عملی‌تر شدن آن پاسخ). محتوای مربوط به نیچه در کتاب بیش از ارائه‌ی تفسیرهای مفصل، بر چند ایده‌ی کلیدی او متمرکز است: اراده‌ی قدرت به‌عنوان نیروی انگیزشی برای بهتر کردن خود، عشق به سرنوشت و پذیرش تمام جوانب زندگی، مفهوم ابر-انسان به ‌مثابه‌ی دعوتی برای خودسازی و بازگشت ابدی به‌عنوان معیاری برای سنجش زندگی. نویسنده این مفاهیم را با زبانی ساده به مسائل انتخاب شغل، مواجهه با شکست، فرایندهای خلق هنری و مسئولیت‌های اخلاقی پیوند می‌دهد؛ مثلا پیشنهاد می‌کند در موقعیت‌های تصمیم‌گیری، از پرسش «اگر مجبور باشم این لحظه را بی‌نهایت بار تکرار کنم، آیا این انتخاب را می‌خواهم؟» به‌عنوان معیار استفاده کنیم (برداشت ساده‌شده‌ای از ایده‌ی بازگشت ابدی). علاوه بر نیچه، محتوای کتاب نمونه‌های متنوعی از سایر سنت‌های فلسفی را وارد می‌کند: استواییان تکنیک‌های آرام‌سازی و کنترل هیجان پیشنهاد می‌دهند، ارسطو بر اهمیت فضیلت و دوستی فضیلت‌محور تأکید می‌کند، کی‌یرکگور با تمرکز بر انتخاب و تعهد شخصی به پرسش‌های وجودی نزدیک می‌شود و فیلسوفان شرقی (مانند بودیسم) راهکارهایی برای رهایی از دلبستگی‌ها و درد ارائه می‌کنند.