پنجاه و پنج

گناه نابخشودنی پادشاه ایران در دید چپ گرایان و اخلالگران همین است. پادشاه را چه به مداخله در این گونه امور، پادشاه باید چون احمدشاه به همان اسم پادشاهی و دریافت حقوق اکتفا کند. پادشاه را چه که کافتارادزه را مأیوس به مسکو پس می فرستد. پادشاه را چه که پیشه وری را طرد و آذربایجان را به دامن ایان بازگرداند. پادشاه را چه که معلومات اقتصادی و سیاسی خود را به کار اندازد و از اوضاع اجتماعی دنیا به نفع شرکت ملی نفت استفاده کند و ایران را از لبه پرتگاه افلاس که حتمن کشور را به گردباد فتنه و اختلال می کشاند دور کند. به پادشاه چه که پرت بصره از تمام کشتی هایی که به خرمشهر و آبادان رفت و آمد دارند باج گیرد و شط العرب را ملک عراق بداند و ساحل یسار اروند را مرز ایران شناسد. شاه باید آرام بر جای خود نشیند تا امثال غلام یحیا، پیشه وری و تیمور بختیار در سراسر مرز و بوم داریوش به جولان درآیند.