روان شناسی کاربردی شادکامی

فلسفه‌ی اخلاقی که کتاب بر آن مبتنی است «خودبهره‌مندی روشنگرانه» است: آموزه‌ای اخلاقی در میانه‌ی راه خودخواهی صرف و ازخودگذشتگی افراطی. این آموزه می‌گوید انسان نه باید خودخواه محض باشد و نه اینکه کلا خود را فدای خواست دیگران کند؛ بلکه در میانه‌ی راه باید بهره‌مندی خود را مبنای رفتارها قرار دهد. اما این موضع فلسفی قدری پیچیده‌تر از این بیان ساده است.

به فرد کمک می‌شود پس از تأمل بپذیرد که الف. تافته‌ای جدابافته و موجودی استثنایی نیست که جهان در خدمت او باشد، ب. اما هر کس باید این موضع پراگماتیک را اتخاذ کند که اتفاقا مهم‌ترین فرد است و بنابراین باید برای بهره‌مندی خود از زندگی تلاش کند، ج. در عین حال باید متوجه باشد که هر انسان موجودی وابسته به دیگران است و نمی‌شود تنها به فکر بهره‌مندی خود بود و دیگران را نادیده گرفت: بهره‌مندی فرد از زندگی با بهره‌مندی دیگران گره خورده است. بنابراین موضع اخلاقی که کتاب بر اساس آن نگاشته شده موضعی جذاب است و از آنجا که دائم نیازمند ارزیابی فکری است مشخص می‌شود که شادکامی، بر خلاف لذت‌های متعارف، بدون تأمل و اندیشدن درباره‌ی زندگی حاصل نخواهد شد.