عشق های فراموش شده ۷ – روشنک و سپهرداد

«روشنک و سپهرداد» نوشته‌ی راحیل ذبیحی یکی از جلد‌های مجموعه‌‌ی ده جلدی «عشق‌های فراموش شده» است. کتاب‌های این مجموعه، به دو شکل جلد سخت و جلد نرم چاپ شده‌اند. این مجموعه برای رده‌ی سنی ۱۲ تا ۱۶ سال مناسب است. تعدادی از نویسندگان کودک و نوجوان در این مجموعه، سعی کرده‌اند برخی حکایت‌های عاشقانه و کلاسیک ایرانی را بازآفرینی و بازنویسی کنند.
«روشنک و سپهرداد» بازنویسی قصه‌ای کهن به نام «سنگ صبور» است که سینه به سینه نقل شده و به ما رسیده و در دوران مدرن مکتوب شده است. روایت‌های متفاوتی از این قصه وجود دارد و به‌درستی معلوم نیست که متعلق به کدام خطه‌ی جغرافیایی ایران است. نویسنده با نثری روان و افزودن شخصیت‌ها و حوادث تازه به قصه‌ی اصلی، این داستان را به زبانی امروزی و تازه بازآفرینی کرده است.
روشنک و سپهرداد قصه‌ی دختری به نام «روشنک» است که بختی خاکستری دارد، یا سپیدبختی در انتظار اوست یا سیاه‌بختی و این بستگی به انتخاب خود او دارد. او «سپهرداد» را در سردابه‌ای رازآلود می‌بیند. پسری با ۴۰ سوزن در سینه‌اش. آن پسر شاهزاده‌ای اسیر جادوست که روشنک کم‌کم عاشقش می‌شود. او باید به مدت چهل روز فقط با یک‌دانه بادام و یک انگشت‌دانه آب سر کند، دعا بخواند و سوزن‌ها را یکی‌یکی از سینه‌ی معشوقش بیرون بکشد، اما درست سر بزنگاه، سروکله‌ی دخترکی کولی و آوازه‌خوان پیدا می‌شود، جادوگری که آمده تا معشوق روشنک را از چنگش دربیاورد.
در برخی نسخه‌های قصه سنگ صبور اسم دختر «راضیه» ذکر شده و در برخی نسخه‌ها او اسمی ندارد. در برخی تعداد سوزن‌ها را به جای ۴۰، ۷ تا آورده‌اند و در دیگری سوزنی در کار نیست، اما دختر باید سر شاهزاده را ۳ سال در دامان خود بگیرد.