نیمروزی در ینی‌شهیر

ماجرای کتاب در بازه‌ای بسیار کوتاه، چیزی در حدود یک ساعت و نیم از یک روز معمولی در محله‌ی ینی‌شهیر آنکارا روایت می‌شود. اتفاقی که کل داستان حول آن شکل می‌گیرد، افتادن یک درخت سپیدار کهنه و پوسیده در خیابانی شلوغ است؛ رویدادی به‌ظاهر کوچک که در عمل نقش گره‌گاهی را برای مسیرهای زندگی چند شخصیت متفاوت ایفا می‌کند. سویسال با تکیه بر همین لحظه‌ی مشترک افرادی را کنار هم قرار می‌دهد که در شرایط عادی احتمالا هیچ‌گاه مسیرشان با یکدیگر تلاقی نمی‌کرد؛ از جوانی دانشجو با گرایش‌های چپ گرفته تا خانواده‌ای بورژوا با فرزندانی سرگردان میان سنت و آرمان‌های نو و نیز افرادی از طبقات فرودست شهر که در حاشیه‌ی همین تحولات زندگی می‌کنند.
ساختار روایی کتاب بر پایه‌ی چندصدایی بنا شده است؛ هر بخش از داستان از دریچه‌ی نگاه یکی از این شخصیت‌ها پیش می‌رود و از طریق مرور خاطرات، روابط خانوادگی و دغدغه‌های فردی، تصویری گسترده‌تر از فضای اجتماعی و سیاسی آنکارا در آستانه‌ی دگرگونی‌های بزرگ ترسیم می‌شود. این روایت به خواننده امکان می‌دهد بدون آنکه داستان از یک نقطه‌ی مرکزی واحد پیروی کند، لایه‌های گوناگون یک جامعه را از نزدیک بشناسد؛ جامعه‌ای که در آن فاصله‌ی میان نسل‌ها، تفاوت‌های طبقاتی و تنش میان ارزش‌های قدیمی و خواسته‌های نسل جوان به‌روشنی احساس می‌شود. حضور شخصیت‌هایی با پیشینه‌ها و دیدگاه‌های کاملا متفاوت، این امکان را فراهم می‌کند که موضوعاتی چون نابرابری اجتماعی، محدودیت‌های تحمیل‌شده بر زنان و فشارهای ناشی از فضای سیاسی آن دوره، بدون قضاوت مستقیم و از دل خود داستان بیرون کشیده شوند.
درخت در حال سقوط به نمادی از وضعیت جامعه‌ای بدل می‌شود که در ظاهر پایدار به نظر می‌رسد اما در باطن با تغییراتی جدی روبه‌روست و «نیمروزی در ینی‌شهیر» تلاشی است برای ثبت لحظه‌ای از تاریخ اجتماعی ترکیه، لحظه‌ای که در آن، ساختارهای آشنا در آستانه‌ی فروپاشی یا بازتعریف قرار داشتند.