آدمی

اگر عقیده ای وجود داشته باشد که چپ و راست، روانشناسان و فیلسوفان، متفکران باستان و مدرن را متحد کرده باشد، آن این تصور ضمنی بد بودن انسان است. این تصوری است که عناوین روزنامه ها و قوانینی که زندگی ما را شکل می دهند هدایت می کند. ریشه های این باور از ماکیاولی تا هابز، فروید تا پینکر در اعماق اندیشه غربی فرو رفته است. به ما آموخته شده که انسان ها ذاتا خودخواه هستند و اساسا منافع شخصی آنها را اداره می کنند.
اما اگر این عقیده درست نباشد چه می کنید؟ روتگر برگمن، در کتاب «آدمی»، پرفروش ترین کتاب بین المللی خود، چشم انداز جدیدی را درباره ی 200000 سال گذشته ی تاریخ بشر ارائه می دهد و اثبات می کند که ما برای مهربانی سخت گیر هستیم، بیشتر به دنبال همکاری هستیم تا رقابت و بیشتر تمایل داریم تا به یکدیگر اعتماد کنیم تا اینکه نسبت به یکدیگر بی اعتماد باشیم. در حقیقت این غریزه، اساس تحولی محکمی دارد که به ابتدای هوموساپینس برمی گردد.