بیخود و بی جهت

بارها اسکار و تمام آن تشکیلات عریض و طویل را سر کار گذاشته و زندگی مصرانه، پر از بالاپایین و عمیقا انسانی‌اش را به رخ گردانندگان رویای آمریکایی کشیده است. همین اواخر بود که اسکار بهترین فیلم‌نامه را به او دادند و حقیقت ماجرا را این‌طور شرح داد که دوشنبه‌ها در کافه‌ای در بروکلین سال‌هاست همراه با دوستانش ترومپت می‌زنند و مراسم اسکار هم دوشنبه است و بین مراسم اسکار و قرار ترومپت‌‎نوازی، قطعا ترومپت‌نوازی ارجحیت دارد! جناب «آلن استوارت کونیگزبرگ» یا همان «وودی آلن» خودمان، در قریب به هفت دهه فعالیت مستمر در ادبیات، تئاتر و سینما، با وجود یک زندگی معمولی نه‌چندان پرماجرا، آن‌قدر پرکار بوده و بی‌وقفه داستان، نمایش‌نامه و فیلم‌نامه نوشته و آن‌قدر فیلم ساخته و تئاتر و استندآپ اجرا کرده و … که بدون هیچ ماجراجویی‌، زندگی‌اش مثل یک بازی است که نه بردش مشخص است و نه باختش و به همین دلیل مرور آن‌چه بر او گذشته و توضیح و توصیفش، قطعا خواندنی‌ست.