درویش جان شیفته

توصیف ، تفسیر ، ارزیابی و نظریه پردازی. علاوه بر این ، طبقه بندی تحلیلی بارت از عکس ها به انواع ایده آل از جمله ارزیابی زیبایی شناختی وشخصیت محوری داستان، بخیت مندل، برده‌ای است که پس از سال‌ها تحمل شکنجه و اسارت در زندان‌های مخوف، در بحبوحه سقوط حکومت به آزادی می‌رسد. اما این آزادی فیزیکی تنها آغازگر مسیری دشوار برای بازیابی هویت انسانی او در جامعه‌ای است که هنوز در چنبره تعصبات نژادی و طبقاتی دست‌وپا می‌زند. زیاده با زبانی غنایی و شاعرانه، تصویری مستند و در عین حال خیال‌انگیز از روستاهای کناره نیل و تلاطم‌های سیاسی آن دوران ارائه می‌دهد.
بخش عمده‌ای از جذابیت و عمق این رمان در واکاوی رابطه عاشقانه و ممنوعه‌ای نهفته است که میان بخیت و زنی سفیدپوست از طبقه اشراف شکل می‌گیرد. این پیوند عاطفی نه تنها یک درام شخصی، بلکه نمادی از تقابل میان «عشق» به مثابه نیرویی رهایی‌بخش و «سنت» به عنوان عاملی بازدارنده است. حمور زیاده در این مسیر به نقد صریح ساختارهای مردسالارانه و برده‌داری پنهانی می‌پردازد که حتی در زیر لوای شعارهای انقلابی و مذهبی نیز به حیات خود ادامه می‌دهند. شخصیت‌های زن در این رمان، مانند فایزه و حسنه، بازتاب‌دهنده رنج‌های نسلی هستند که در جست‌وجوی کمترین حقوق انسانی خود، میان وفاداری به باورهای قدیمی و اشتیاق برای رسیدن به جهانی نوین در نوسانند. اصطلاح «درویش» در نام کتاب، استعاره‌ای دوگانه است که هم به وضعیت عرفانی و جنون‌آمیز عشق بخیت اشاره دارد و هم وضعیت روحی انسانی را توصیف می‌کند که در جست‌وجوی معنایی فراتر از منطق خشک و خشن محیط پیرامون خویش است.
حمور زیاده با بهره‌گیری از رئالیسم خشن در کنار جزئیات تغزلی، توانسته است فضایی چندصدایی خلق کند که در آن صدای حاشیه‌نشینان و قربانیان تاریخ به خوبی شنیده می‌شود. نمادپردازی رود نیل به عنوان شاهدی بر غرق شدن رویاها و پیکرهای بی‌جان، حال و هوایی وهم‌آلود و در عین حال واقعی به داستان بخشیده است. کتاب «درویش عاشق» فراتر از یک رمان تاریخی، به عنوان یک سند جامعه‌شناختی در تحلیل شکاف‌های قومی و تاثیر استعمار بر ساختارهای روانی افراد عمل می‌کند.