دیوان عطار

فریدالدین ابوحامد محمد عطار نیشابوری یکی از عارفان و شاعران بلندآوازه‌ی ادبیات فارسی در پایان قرن ششم و آغاز قرن هفتم است. او در سال ۵۴۰ هجری برابر با ۱۱۴۶ میلادی در نیشابور زاده شد. عطار نیشابوری یکی از پرکارترین شاعران ایرانی به شمار می‌رود و بنا به نظر عارفان در زمینه‌ی عرفانی از مرتبه‌ای بالا برخوردار بوده‌است. بعد از مولانا، عطار پرمایه‌ترین شاعر صوفیه است که سخنش با شور و عشق همراه است. «دیوان عطار» شامل قصاید، غزلیات، ترجیعات، ترکیبات و فتوت‌نامه است. در این کتاب علاوه بر شرح حال زندگی عطار تاثیر شگفت عطار بر شعرای بزرگ را با اشاره به ابیاتی که نشان از این تاثیر دارد، بیان شده است.
به طور کلی غزلیات عطار را می‌توان تحت سه عنوان: عادی و معمولی، عرفانی و قلندری دسته‌بندی کرد. از مجموع غزلیات او، 484 غزل به وزن کوتاه و شش‌تایی و بقیه به وزن دراز و هشت‌تایی است و 554 غزل دارای ردیف و باقی آنها (204 غزل) غیر مردف است. اما قصائد او بیشتر جنبه موعظه و نصیحت دارد و از نوع زهدیات است و شاعر به روش منبریان و به اسلوب وعظ دینی به ترک دنیا و توجه به امور آخرت و عبرت از بی‌اعتباری عالم حس و ناپایداری عمر و زوال شئون حیات دعوت می‌کند و به آیات و روایات متمسک می‌شود و در آن‌ها تأثیر سبک سنایی و خاقانی محسوس است.
«دیوان عطار» برای علاقمندان به شعر کلاسیک فارسی و ادبیات عرفانی و همچنین دانشجویان رشته ادبیات فارسی کتابی ارزشمند و راهگشاست.