همه تنها می‌میرند

آثار فالادا در زمان حکومت نازی‌ها مدام عرصه را بر او تنگ‌تر می‌کرد و او همواره در پی راهی بود که بتواند میان ماندن در آلمان، نوشتن و گذران زندگی تعادل برقرار کند. فشارهای روانی بلاخره او را در ۱۹۴۶ راهی بیمارستان کرد و رمان «بی‌همان» با نام اصلی «هرکس به مرگ خویش می‌میرد» محصول آن روزها است. فالادا سه ماه پس از پایان نگارش این رمان در پنجم فوریه‌ی ۱۹۴۷ به دلیل حمله‌ی قلبی درگذشت. داستان «بی‌همان» بر اساس اسنادی که از زندگی اتو و الیزه هامپل در بایگانی گشتاپو یافت شد، نوشته شده است و درد جدایی و تنهایی و شور عشق میان این دو زوج کارگر و مبارز برلینی را روایت می‌کند. اتو و الیزه زوجی سالخورده و داغ فرزند دیده‌اند که به خیال درافتادن با حکومت هیتلری تصمیم‌ می‌گیرند روی کارت پستال‌هایی شعارهای انقلابی بنویسند و در شهر پخش کنند. «بی‌همان» داستان تنهایی این زوج سال‌خورده و دردمند در برلین شلوغ و پرجمعیت سال‌های ۱۹۴۰ تا ۱۹۴۲ است؛ برلینی که تا آسمان آن در سرسپردگی، خیانت و فساد فرورفته است. این اثر در سال ۲۰۰۹ در صدر جدول فروش ایلات متحده، بریتانیا، فرانسه و کانادا قرار گرفت و نیویورک تایمز ان را رویداد ادبی ۲۰۰۹ نامید. خطوط کلی رخدادهای کتاب برمبنای پرونده‌های گشتاپو است و فالادا با نگاه خود آن را دراماتیزه کرده است.