کافه پرنده آبی

کافه پرنده آبی از معدود رمان‌هایی است که موضوع ایرانیان در دیاسپورا (خارج از کشور) را از بعد اجتماعی و روان‌شناختی به تصویر می‌کشد و برای خواننده تعریف می‌کند که ذهن یک ایرانی تبعیدی به کجاها پرواز می‌کند، چگونه در یک فضای بینابینی و دوگانه زیست اجتماعی‌اش را ادامه می‌دهد و چگونه فضاهای جدید و ناشناس یادآور فضاهای آشنای گذشته می‌شوند.
محمدرضا قانون‌پرور درباره «کافه پرنده آبی» نوشته است: «ما مجموعه‌ای هستیم از خاطرات گذشته، تجربیات، اشتباهات و پیروزمندی‌هایمان. هرکدام از این اجزا را که به کنار بگذاریم گوشه‌ای از هویتمان را از دست داده‌ایم و خاطره شیبانی این مهم را به‌خوبی دریافته است. کتاب «کافه پرنده آبی» دفتری است از خاطره‌ها؛ خاطره‌های شخصیت اصلی داستان کیمیا و عمه‌اش زهره. «کافه پرنده آبی» داستان رنج‌ها و حسرت‌هاست و البته داستان عشق. داستان مهاجرت است و از دست دادن‌ها و البته داستان امید.»