حرف من دوتاست

در جستار اول، نویسنده جمله‌ی ساده‌ی «نظرم عوض شد» را باز می‌کند و از زاویه‌ی زبانی و منطقی به آن نگاه می‌کند. او می‌پرسد چه کسی در این جمله فاعل است؟ آیا ما ذهن‌مان را تغییر می‌دهیم یا ذهن است که ما را تغییر می‌دهد؟ این بحث به تأملی گسترده‌تر درباره‌ی رابطه‌ی آگاهی و زمان تبدیل می‌شود. در ادامه بارنز به سراغ حافظه می‌رود و توضیح می‌دهد که یادآوری گذشته همیشه بازسازی است، نه بازپخش. خاطره‌ها در طول زمان دچار تحریف می‌شوند و حتی ممکن است به ما تعلق نداشته باشند، اما ما آن‌ها را به عنوان «واقعیت» در ذهن نگه می‌داریم.
او به موضوع سیاست و تغییر باورها در گذر زمان نیز می‌پردازد و نشان می‌دهد که چطور تغییر شرایط اجتماعی و تجربه‌های شخصی می‌تواند دیدگاه سیاسی یا اخلاقی ما را دگرگون کند. همچنین درباره‌ی نقش زبان و ادبیات در این روند صحبت می‌کند؛ اینکه کلمات و کتاب‌ها نه‌فقط منعکس‌کننده‌ی اندیشه‌اند، بلکه خودشان باعث تغییر در نگاه و احساس ما می‌شوند. نویسنده در این بخش از نمونه‌هایی از نویسندگان مورد علاقه‌اش استفاده می‌کند تا این پیوند میان زبان و تغییر ذهن را ملموس‌تر کند.
بارنز تأکید می‌کند که تغییر نظر بخشی طبیعی از زندگی فکری و عاطفی انسان است، اما درعین‌حال یادآور می‌شود که حتی این باور هم ممکن است روزی تغییر کند. او به‌جای نتیجه‌گیری قطعی، نوعی گشودگی و تردید باقی می‌گذارد؛ همان حالتی که شاید شرط واقعی اندیشیدن باشد.