قطار نیمه شب

در طول این سفر ماجرا مدام بین سنین مختلف زندگی ویلبر جابه‌جا می‌شود. او خودش را در کودکی می‌بیند، بعد در جوانی، بعد در دوران شکل‌گیری عشق و بعد در دوره‌ای که کار و موفقیت کم‌کم جای رابطه‌ها را گرفته است. نکته مهم اینجاست که این مرور گذشته حالت تماشای ساده ندارد. هر خاطره مثل یک موقعیت زنده دوباره اجرا می‌شود، با همان احساس‌ها، همان تصمیم‌های نصفه و همان تردیدها. همین باعث می‌شود سوال اصلی کتاب آرام‌آرام شکل بگیرد: آیا آدم‌ها واقعا انتخاب‌هایشان را می‌فهمند، یا فقط بعد از گذشت زمان به آن‌ها معنی می‌دهند؟
کتاب خیلی مستقیم نمی‌گوید که کدام تصمیم درست بوده یا غلط. بیشتر نشان می‌دهد که چطور یک انتخاب، بدون اینکه در لحظه بزرگ به نظر برسد، بعدا می‌تواند کل تصویر زندگی را تغییر بدهد. «قطار نیمه‌شب» بیشتر درباره حافظه است. درباره اینکه ذهن انسان چطور گذشته را بازسازی می‌کند و چطور حسرت‌ها را شکل می‌دهد. قطار در اینجا بیشتر یک ابزار روایی است برای اینکه نشان دهد گذشته همیشه ثابت نیست؛ اما نه به این معنا که تغییر کند، بلکه به این معنا که هر بار از زاویه‌ای تازه دیده می‌شود. ویلبر در طول این سفر کم‌کم به این نقطه می‌رسد که بعضی چیزها قرار نیست اصلاح شوند. فقط باید فهمیده شوند. همین فهمیدن، بخش مهمی از روایت را می‌سازد. داستان خطی ساده را دنبال می‌کند اما آن را در فضاهای مختلف امتحان می‌کند: اینکه زندگی مجموعه‌ای از انتخاب‌هاست، اما ارزش هر انتخاب فقط در لحظه مشخص نمی‌شود. قطار نیمه‌شب جایی است که این انتخاب‌ها دوباره دیده می‌شوند، بدون امکان تغییر و همین محدودیت باعث می‌شود نگاه ویلبر به زندگی‌اش آرام‌آرام عوض شود.