آنژلیک پاندورا

در «آنژلیک»، عاشقانه‌ای می‌خوانیم که بیش از آن‌که روایتی از دلدادگی باشد، روایتی از جست‌وجوی تصویری است که در ذهن پرورانده‌ایم و هرگز قرار نیست در جهان بیرون به آن دست یابیم. شخصیت زن، اثیری و دور از دسترس است، همچون یک سایه‌ی مقدس. خواننده درمی‌یابد که معشوق، نه فردی واقعی، بلکه استعاره‌ای از میل بی‌انتها برای «تمامیّت» و «کمال» است؛ عشقی که بیشتر از آن‌که به دیگری مربوط باشد، به خلأ درون ما بازمی‌گردد.
در «پاندورا»، همین ساختار با نگاهی اسطوره‌ای‌تر بازسازی می‌شود. پاندورا نه فقط زنی مرموز، که صندوقچه‌ای از رازها و هراس‌هاست؛ مجسمه‌ای زنده از فریب زیبایی، از اغوا و ویرانی. شخصیت مرد، شیفته‌ی چهره‌ای است که می‌پندارد حقیقت را در آن خواهد یافت؛ اما هرچه به او نزدیک‌تر می‌شود، از حقیقت دورتر می‌گردد. نروال در این‌جا چهره‌ی زن را همچون کهن‌الگوی یونانی، هم‌زمان معشوق و مخاطره می‌بیند؛ زنی که درون خود «وعده» دارد و «ویرانی».
نروال، با زبانی خیال‌انگیز و فضایی ملتهب، در این دو اثر به خواننده می‌آموزد که شاید خطرناک‌ترین عشق‌ها، عشق به تصویری باشد که ساخته‌ایم و نه به انسانی واقعی. پاندورا و آنجلیک، هر دو، در نهایت گریزپا و ناممکن‌اند؛ چرا که بازتابی‌اند از وسواس ذهنی راویان، نه از واقعیت زیسته.
این دو داستان، برای کسانی‌ست که از «عشق‌های سهل» خسته‌اند؛ برای آنان که می‌خواهند ادبیات را چونان آیینه‌ای بنگرند، که نه چهره‌ی معشوق، که صورت گم‌شده‌ی خود را در آن ببینند.