خلواره

آثار ساموئل بکت، در دسته آثار ابسورد یا پوچ‌انگاری قرار می‌گیرند و کمدی‌های سیاه مینیمالی هستند که نسبت به انسان، ارزش‌ها، باورها و آینده نگاهی بدبینانه‌ دارند. البته همیشه نباید به آثار بکت به گونه‌ای سیاه و ناامیدکننده نگاه کرد، آثار او می‌تواند سفر سخت انسان در زندگی را برای خواننده ارزشمندتر کند. شخصیت‌های رنج‌کشیده‌ی بکت، همواره امیدی واهی در دل دارند. فضاهایی که بکت خلق می‌کند، خالی و سردند و در بسیاری از موارد، جمله‌های پیچیده‌ای از زبان شخصیت‌های نمایشنامه‌هایش نمی‌شنویم، اما با وجود این، او فضایی می‌آفرید که در عین ظاهر خلوت و خالی، مفاهیم زیادی را دربردارد. فضاهای خالی آثارش از ذهنی نشات می‌گیرند که دامنه‌ی مطالعات بسیار گسترده‌ای دارند.
شخصیت‌های آثار بکت غالبا اسیر دو عنصر«عادت و خاطره» هستند، کارهایی تکراری و به شدت عادی که همه به‌طور روزمره انجام می‌دهند. مثل؛ خاطره‌گویی شخصیت هنری در «خلواره». تکرار در آثار او به عنوان عملی، بر حسب عادت، در زندگی انسان‌ها عادی می‌شود.
بکت درباره‌ی نمایش «خلواره» گفته: «چندان رضایت‌بخش نیست، اما به گمانم ارزش نوشتن را داشت. شاید فقط برای رادیو مناسب باشد.» او تأکید ‌کرده که اثر بر یک ابهام استوار است: آیا شخصیت درگیر توهم است یا با واقعیتی بیرونی روبه‌روست؟ ماجرا همچون « دست آخر» در مرز خشکی و دریا رخ می‌دهد؛ جایی که هنری ابتدا با پدر مغروقش گفت‌وگو می‌کند پدری که در آبتنی شبانه مرگ را تجربه کرده و سایه‌اش همچنان دست از سر هنری برنداشته. سپس هنری با همسرش، ایدا، درباره‌ی تربیت یا تأدیب دخترشان، آدی، سخن می‌گوید.
داستان‌ها و نمایشنامه‌های بکت اعتراف‌های تکراری انسان‌هایی هستند که انزوا گزیده‌اند و هیچ‌چیز جز زبان برای‌شان باقی نمانده که با آن زندگی کنند. در کتاب خلواره، شما با بکت ناب، موجز و بی‌نهایت تاثیرگذار روبرو می‌شوید؛ استادی که تئاتر را به سرحدات امکاناتش رساند.
«خلواره» برای خوانندگان و علاقمندان جدی ادبیات و تئاتر که به دنبال تجربه‌ای متفاوت و عمیق هستند، منبعی برای مطالعه در باب مینیمالیسم، کارگردانی و بازیگری مدرن است.