داستان‌های ارواح

داستان «عمارت شبح‌زده» ساختاری چندصدایی دارد؛ چند مهمان در خانه‌ای روح‌زده گرد هم می‌آیند و هر یک از دید خود، تجربه‌ای ماورایی را روایت می‌کنند. این تکنیک، نمونه‌ی کم‌نظیری از چندصدایی در قرن نوزدهم است و هم‌زمان بازتابی از علاقه‌ی دیکنز به تئاتر و گفت‌وگو را نشان می‌دهد. یکی دیگر از داستان‌های مهم این مجموعه «شبح اتاق عروس» است. در این اثر دیکنز بار دیگر از جهان اجتماعی به درون روان حرکت می‌کند. در این داستان روح زن جوان، نه صرفا موجودی هولناک، بلکه یادگار عشقی ناکام است و نوعی تجسد وجدان را به ذهن مخاطب متبادر می‌کند. دیکنز در این اثر با زبانی رویایی، حس گناه و عشق ازدست‌رفته را به هم پیوند می‌زند.
همه‌ی داستان‌های این مجموعه، چه کوتاه و چه بلند، پژواکی از ذهن ناآرام دیکنز‌ دارند. نویسنده‌ای که از دل فقر و رنج اجتماعی برخاست اما همواره وسوسه‌ی دیدن پشت پرده‌ی جهان را در دل داشت. زبان او در این آثار میان واقع‌گرایی و هذیان در نوسان است. اگرچه چارلز دیکنز را عموما با داستان‌های اجتماعی و انتقادی می‌شناسیم، اما در این مجموعه با زاویه‌ای جدید از هنر نویسندگی او آشنا می‌شویم.
چارلز دیکنز در «داستان‌های ارواح» ثابت می‌کند که ترس، برای او فقط ابزار سرگرمی نیست؛ بلکه راهی برای نگریستن در آیینه‌ی وجدان است. ارواح دیکنز از گورها نمی‌آیند، بلکه از درون آدم‌ها برمی‌خیزند و زمینه‌ای برای ژانر وحشت روان‌شناسانه را فراهم می‌کنند.