روزی که کتاب باز شدم

آرش آذرپناه در کتاب، از احساسی درونی پرده برمی‌دارد؛ تمایلی به این‌که این اثر، ایستگاه پایانی مسیر نویسندگی او باشد تا چوب دوی امدادی نوشتن را به نسل‌های جوان‌تر بسپارد. او این کتاب را ادای دینی خالصانه به نفس نوشتن و جایگاه خود کتاب می‌داند. نطفه‌ی آغازین این اثر، از یادداشت‌ها و خاطره‌نگاری‌های پراکنده‌ای بسته شد که نویسنده در مطبوعات پرتیراژ دهه‌ی 90خورشیدی منتشر می‌کرد. پس از آن‌که چاپ چند روایت از او در مجلاتی نظیر «داستان» و «زنده‌رود» با استقبالی چشمگیر و فراتر از انتظار روبه‌رو شد، وی تصمیم گرفت این مسیر را به عنوان ادای دینی به شهر اهواز که بستر اصلی رشد او بوده است، ادامه دهد. نتیجه‌ی این تصمیم، نگارش 8قسمت شهرگردی در اهواز و افزودن 3خاطره‌نگاری دیگر با موضوع کتاب و نوشتن بود که در مجموع 11ناداستان بخش اول را شکل دادند. از آن‌جا که شاکله‌ی اصلی این خاطرات با کتاب‌گردی گره خورده بود، نویسنده ترغیب شد تا مقالات تحلیلی و مفصل خود درباره‌ی ادبیات داستانی ایران را نیز به این مجموعه بیفزاید. در همین اثنا، آذرپناه دریافت این اثر در حال تبدیل شدن به آینه‌ی تمام‌نمای زیست ادبی اوست. بر همین اساس، مصاحبه‌های مهم خود با نویسندگان مطرح ایرانی که پیش‌تر در روزنامه‌هایی مانند آرمان و شرق چاپ شده بودند را نیز به کتاب افزود تا این مجموعه به جامع‌ترین اثر غیرداستانی او بدل شود. اثری که به باور او، با داشتن ناداستان‌ها برای مخاطب عام جذاب است، با جستارها و مصاحبه‌ها ذهن مخاطب خاص را اقناع می‌کند و از همه مهم‌تر، می‌تواند به عنوان یک دفترچه‌ی آموزشی برای هنرجویان داستان‌نویسی مورد استفاده قرار گیرد.