لنین در رشت

ما نه، دنیا کوچک نیست. اصلاً کوچک نیست.
اینجا در انتهای بن‌بست میدوال، روی ایوان
خانه‌ای که هیچ شباهتی به هره ی بهاره و تابستانه‌ی خانه‌ی رشت ندارد، خیلی دوریم.
آن‌قدر دور که مطمئن شوم جهان اصلاً کوچک
نیست. مطمئن! اشکال از همین اطمینان است.
اما واقعاً این‌همه راه را آمده بودم که انتهای
یک بن‌بست هرهر و کرکر بخندیم و کوفت و زهرمار بکشیم و بخوریم؛ این‌جا نمی‌آمدیم، کجا
می‌رفتیم؟ در هر گوشه‌ی این دنیا بالاخره خانه‌ای
آدم در انتهای یک بن‌بست است. اسمشان فقط
فرق می‌کند. آن‌جا بن‌بست شهید قاسمی. این‌جا
بن‌بست میدوال، در اسپانیا و زامبیا و سنگاپور و

مالدیو و استرالیا با نام‌های دیگر.