کلبه‌ی هایدگر

هافمان کلبه را فقط محل خلوت یک فیلسوف نمی‌بیند؛ ارتفاع، کوه، باد، آتش، سادگی بنا، راه رسیدن به آن و حتی روایت‌هایی که بعدها پیرامون این مکان ساخته شده‌اند، همگی وارد تحلیل می‌شوند. عنوان فصل‌ها نیز از همین منطق پیروی می‌کند:

«ارتفاع»، «بنیاد»، «طوفان»، «کوه»، «نشست قله»، «آتش»، «مهمان‌نامه» و «چرخش» هم به عناصر مکان اشاره دارند و هم به مفاهیمی که می‌توان آنها را با زندگی و زبان فلسفی هایدگر پیوند زد.

در نتیجه ساختار کتاب خود نوعی حرکت در فضاست؛ خواننده هم‌زمان در کلبه، زندگی فیلسوف و تاریخ اندیشهٔ او پیش می‌رود. هافمان از این مسیر به یکی از تصاویر ماندگار هایدگر نزدیک می‌شود: فیلسوفی که شهر و دانشگاه را ترک می‌کند تا در کوهستان، در مجاورت طبیعت و دور از زندگی شهری بیندیشد. اما کتاب این تصویر را بی‌چون‌وچرا نمی‌پذیرد. کلبه علاوه بر محل کار، بخشی از «تصویر» عمومی هایدگر نیز بوده است؛ مکانی که بازدیدکنندگان، عکس‌ها و روایت‌های بعدی آن را به یکی از نشانه‌های اسطورهٔ شخصی او تبدیل کردند. دیدارهای معروف در تودتناوبرگ، از جمله حضور پل سلان و گفت‌وگوی خبرنگاران اشپیگل با هایدگر، نشان می‌دهد این خلوتگاه در عمل همیشه از جهان بیرون جدا نبوده است. همین نکته به بخش دشوارتر کتاب راه می‌برد.

هافمان اجازه نمی‌دهد طبیعت، کوهستان و سادگی کلبه پیوند هایدگر با ناسیونال‌سوسیالیسم را پشت تصویری رمانتیک پنهان کنند. دورهٔ ریاست او بر دانشگاه فرایبورگ، فعالیت سیاسی آن سال‌ها و بحث‌هایی که انتشار «دفترهای سیاه» دوباره شدت بخشید، در بررسی این «فضای اندیشه» حضور دارند. مسئله برای هافمان فقط این نیست که هایدگر در کجا فکر می‌کرد؛ این نیز هست که چگونه تصویر زندگی ساده و اصیل در کوهستان بعدها با تاریخ سیاسی و فکری پیچیدهٔ او کنار هم قرار گرفت.

امتیاز کتاب در همین تغییر مقیاس است. به‌جای افزودن یک تفسیر دیگر بر مجموعهٔ عظیم شروح «هستی و زمان»، هافمان رابطهٔ میان اندیشه، زیست‌جهان و مکان را قابل مشاهده می‌کند. محدودیت روش نیز از همین‌جا پدید می‌آید: همیشه نمی‌توان نشان داد که یک فضای معماری واقعا سبب شکل‌گیری مفهومی فلسفی شده است. گاه رابطهٔ میان کوه، طوفان یا کلبه و واژگان هایدگر بیشتر تفسیری و استعاری است تا چیزی که بتوان آن را تاریخی اثبات کرد؛ نقدهای کتاب نیز به خطر افراط در همین «بارگذاری» معنایی فضا اشاره کرده‌اند. «کلبهٔ هایدگر» در بهترین لحظه‌هایش خواننده را وادار می‌کند پرسشی فراتر از خود هایدگر مطرح کند: آیا ما در اتاق‌ها و ساختمان‌هایی صرفا فکر می‌کنیم، یا آن مکان‌ها پیش از آنکه متوجه شویم، در شکل فکرکردن ما دخالت کرده‌اند؟